Niels had het al een aantal dagen over de kiwi. Hij wilde er perse eentje zien voordat hij Nieuw Zeeland zou verlaten. Bij aankomst op de camping reden we langs een vogelpark, met daarbij een Kiwi opvanghuis. In de ochtend zijn we direct naar het vogelpark gegaan en hebben we een informatieve rondleiding gehad in kiwihuis. Aan het eind van de rondleiding hebben we vijf minuten mogen kijken in een nachtverblijf met kiwi's. Omdat kiwi's nachtdieren zijn is in een nachtverblijf het dag en nachtritme omgedraaid. Helaas mochten we geen foto's maken van de kiwi's. Na het nachtverblijf hebben we nog even rondgelopen in een tentoonstellingsruimte waar we wel foto's mochten maken. De foto's geven aan hoe groot een kiwi ongeveer is. Dit is veel groter dan wij in eerste instantie hadden gedacht.
Na het kiwihuis zijn we gaan relaxen bij 'the blue and green lake'. Eerst zijn we naar een uitzichtpunt gereden waarbij we beide meren zagen aan weers zijden. We hebben besloten om bij het blauwe meer onze lunch te eten. Daarna hebben Sas en Eliza lekker gezwommen en in de zon gelegen, terwijl Niels de eendjes aan het pesten was en Joff in de schaduw een tijdschrift zat te lezen. Om een uur of vier hebben we na democratisch overleg een mooie campground opgezocht en zijn we ernaartoe gereden.
Aangekomen bij de campground in Arohena zagen we meteen dat er een gloednieuwe toiletten en wasbakken waren aangelegd. De prijs van de campground was dan ook fors duurder dan in de boekjes aangegeven. Helaas hadden we dit niet bij ons. We hebben dus al ons kleingeld en een verontschuldigingsbriefje achtergelaten. De campground was erg afgelegen, we waren ook de enige die er verbleven. De buren waren een troep zwarte zwanen, reigers, aalschovers en afentoe een roofvogel. We hebben de camper helemaal onderaan bij de rivierbedding geparkeerd. Dit gaf ons meteen ook al een goede uitdaging voor de volgende ochtend, omdat de camper natuurlijk ook het hele eind weer naar boven moest rijden. 's avonds hebben we met z'n 4-en een film gekeken op een van de netbooks. Na de film zijn we na een plaspauze en een muggenjacht (er kwamen minimaal 50 stuks mee bij het instappen van de camper) gaan slapen.
Vroeg in de veren om rond acht uur bij het informatiecenter in Taupo klaar te staan voor de kayak tocht. Op de heenweg miezerde het flink, waardoor ondanks de goede kayaktechnieken onze truien niet droog bleven. Aangekomen bij de Maori-carvings brak de zon door, daarna is het heerlijk weer gebleven. De gids heeft een uitleg gegeven over de oorsprong van de carvings. Deze zijn pas 37 jaar oud en zijn gemaakt door een jonge maoriman. De carvings werden in eerste instantie door de maori leiders niet geaccepteerd omdat carvings in steen niet echt een maori kunst is (in tegenstelling tot carvings in hout). Ook is het nooit bedoeld als toeristische trekpleister maar als afsluiting van een maori initiatie. De carvings zijn nu breed bekend en worden door de maori's gezien als een mooi eerbetoon. We zijn na het bekijken van de carvings doorgevaren naar een mooi strandje waar we genoten hebben van een glas limonade en zelfgemaakte koekjes, brownies en cake. De tocht terug was een stuk comfortabeler omdat de wind was gaan liggen en de regen ook weg bleef.
Na de kayaktocht hebben we geluncht in de camper en zijn we doorgereden richting Rotorua. Onderweg hebben we nog een paar plaatjes geschoten bij Huka Falls, een mooie waterval ten oosten van Taupo. Ook zijn we gestopt bij een van de gratis spa's, namelijk bij Butcher's Pool. Met enige aarzeling zijn we er met z'n allen in geweest (ook Robert's rubber duckie). Het water was koperbruin en de lucht daar was niet te harden door de zwavel. Dit heeft ons dan ook nog enkele dagen achtervolgd omdat het via het warme water diep in onze porien zat. We hebben dan ook maar meteen besloten om een betaalde camping te zoeken in Rotorua om de geur enigszins weg te kunnen boenen.
We zijn vroeg opgestaan om verder land inwaards te rijden. Onze eerste stop was bij de Orakei Korako cave en thermal park. Hier hebben we gezien hoe actief de bodem van sommige plekken op Nieuw Zeeland zijn. Bronnen met kokend water met de lucht van eieren (zwavel). Een kort boot-tripje en daarna een leuke walk waar we veel fotos hebben gemaakt van geisers, (modder) bronnen en een mooie cave. Niels, Eliza en Saskia hebben hun sieraden in de poel van de cave gelegt om ze schoon te maken (stond in het boekje dat dat kon). De discussie was vooral of de sieraden schoner zouden worden met dit water ipv gewoon water, en of het water niet juist zo helder werd door de mensen die hun sieraden in het water leggen :)
Onze campsite van vanavond ligt aan lake Taupo. We wisselen een campsite met full-facilities (vooral douche, toilet en water/elektro/dump voor de camper) af met campsites in the middle of nowhere (bijna voor niets of voor niets, gaten in de grond, geen verlichting, maar de mooiste locaties denkbaar).
Deze avond hebben we iets gegeten waar Niels al een hele tijd naar snakte! We kwamen onderweg (twee dagen geleden) in een klein dorpje een winkeltje tegen met Nederlandse producten. De eigenaar woonde al jaren in New Zealand en verkocht dingen als drop, nasi-mix van konimex, stroopwafels en.... kroketten! Deze avond hebben we in de gezamelijke keuken van de campsite een pan met olie warm gemaakt en de kroketten gefrituurd en daarna heerlijk opgegeten met een broodje en mosterd. Er waren wel wat rare gezichten van de andere campsite bezoekers, die hadden die gekke dingen nog nooit gezien :)
In de ochtend hebben de we oceaan weer achter ons gelaten en zijn we de mount Taranaki opgereden. Hier hebben we weer een mooie trail gelopen waarbij we een heel eind op een vrij droge bedding van een waterval zijn geklommen. Alles was flink stijl en Niels (onze berggeit met sik ;) had geen enkele problemen met alle hindernissen. We konden hem zelfs vooruit sturen om de boel te verkennen! Lunch is altijd het lekkerste op de mooiste plekken. We hebben heerlijke pappadums met mangochutney gegeten naast Wilsons Pools. Een stroom die van Mount Taranaki af stroomt in diverse kleine poeltjes op meerdere niveaus. Na de lunch zijn we verder gelopen langs een dubbele waterval en een kleine waterkracht centrale.
Na de wandeling zijn we doorgereden naar de volgende slaapplaats via kronkelige wegen en zelfs een stuk onverharde weg over de ‘forgotten highway'. De campsite was aan de oever van een flinke stroom in het reservaat van Ohinepane. We kwamen redelijk laat aan en zijn direct gaan koken en eten. Gelukkig was het een mooie heldere avond en hebben we sterren gekeken. Na enkele vallende sterren te hebben gezien zijn we gaan slapen.
Nog voor het licht werd waren we wakker om een flinke trail te lopen in het forrest park waar we die nacht hadden gestaan. De trial duurde maar een uurtje maar was ruim voldoende om een goede eetlust op te bouwen voor het ontbijt. Dit was ook wel nodig want we hebben de hele dag gereden naar een nieuwe campsite in Opunake. Opunake ligt aan de westkust en aan de voet van de indrukwekkende mount Taranaki. Direct na aankomst zijn we de oceaan in gerend en daarna lekker gedouchet en gekookt. Het waaide flink en als de was zou blijven hangen was het zo droog.
Bij het vertrek van de campsite zijn we eerst nog Wellington in gereden om de visas van Niels en Eliza op te halen. Vanaf dat moment waren we echt vrij om te gaan waar we zin in hadden. We hebben meteen een flinke tour gemaakt om Lake Wairarapa en hier heerlijk gelunched. Het volgende stuk reden we over vrij rechte en vlakke wegen via Carterton en Masterton naar een forrest park bij Kiriwhakapapa. Niels en Joff hebben meteen in het naastgelegen stroompje dammetjes gebouwd. Daarna zijn ze hout gaan zoeken voor een mooi kampvuur. Op een flink grasveld midden in het bos hebben we een heerlijke Indiase maaltijd gemaakt. Lekker genoten van een mooi kampvuur wat helaas werd beeindigd door een regenbui. Helaas was het bewolkt en konden we geen sterren kijken. In de nacht heeft het flink geregend waardoor alles lekker klam werd.
‘s Ochtends vroeg hebben we Saskia afgezet bij de duikschool voor drie duiken in de zee. Een half uur rijden vanaf de duikschool zijn we gaan kijken bij Island bay om te zien of het een goede duikstek was. Brian, de duikinstructeur, gaf aan dat door het eiland in de baai de golven worden gebroken waardoor je vrij rustig water hebt. Samen met Mark, een divemaster, hebben we twee duiken gedaan. Het is een aparte ervaring om in de zee te duiken als je dit niet gewend bent. Na een korte pauze moest Mark richting werk en hebben Brian en ik de derde duik gemaakt. We heb ben veel vissen gezien, de oefeningen gingen goed, dus konden we tevreden terug naar de duikschool om mijn tijdelijke brevet in orde te maken. Bij de duikschool stond de camper al klaar en zaten er drie super nieuwsgierige personen op mij te wachten. Tijdens mijn duiken zijn de anderen op pad geweest.
Tijdens Saskia's duiken zijn wij naar Turakirae Head gereden. Dit is een kaap enkele tientalle kilometers van Lower Hutt. We hebben gezocht naar een zeehonden kolonie die daar moest zijn maar we hebben niets gezien. Wel weer een lange hike door het zonnetje. Op de terugweg zijn we snel nog een lekkere fles wijn gaan halen om te vieren dat Sas haar duikcertificaat heeft gehaald. Die avond zijn we naar een viewpoint gereden waar we heel Hutt en Wellington konden zien. We kwamen aan bij schemer en na het koken en eten hebben we de steden nog een keer kunnen zien toen de zon onder was. Dit was dan ook meteen de laatste nacht op de zelfde camping in Lower Hutt, de volgende campsite zou in de bush zijn!
Woensdag ochtend heeft Saskia een afspraak gemaakt bij de duikschool om haar cursus daar af te maken. Donderdag moet Sas haar buiten-duiken maken en de dag er voor kan ze nog een zwembad duik mee doen om te laten zien dat ze alles onder de knie heeft. De eerste dag hebben we lekker rustig aan gedaan en een gezonde salade gegeten. We waren al vroeg moe, vanwege de vlucht maar ook van de vele indrukken. De eerst volgende paar dagen zijn we al vroeg naar bed gegaan, maar ook vroeg opgestaan.
Onze eerste hike is in Kaitoke National park. Voor ongeoefende wandelaars was het een flinke klim maar zeer de moeite waard. In de regio Wellington zijn veel Lord of the Rings opnames gemaakt. Onze eerste wandel was op een one way track, dus na een tijdje lopen zijn we weer terug gegaan de heuvel af. Naar boven is het echt een jungle. Heel dichte bossen met veel varens, klimop, mos en begroeiing op bomen. Boven op de top waren alle bomen droog en verdord. Het valt meteen op dat Nieuw Zeeland veel verschillende typen landschap heeft.
's Avonds heeft Saskia gedoken en ze hadden alle vertrouwen er in om met Sas de buiten duiken te gaan doen. Deze nacht hebben we weer in Lower Hutt doorgebracht.
